تخريب زبان فارسي به وسيله گويندگان و گزارشگران ورزشي صدا و سيما و ضرورت آموزش دادن به ايشان و تصحيح کردن روندهاي نادرست، از دغدغه هاي اصلي و اساسي من شده است. احساس مي کنم عده يي افتاده اند به جان اين زبان و اين زبان دارد آرام آرام، شايد هم خيلي سريع، سر و صورتي پيدا مي کند که اگر 40-30 سال ديگر کسي بخواهد نوشته هاي درست استادان زبان فارسي را بخواند، نتواند. گويي موريانه به جان اين زبان افتاده باشد.

گويندگان و گزارشگران ورزشي، مدتي است يک گوشه ديگر زبان فارسي را نشانه رفته اند. فارسي زبانان وقتي با هم حرف مي زنند، مثلاً، مي گويند «تيم واليبالً نشسته ايران». حرف لام را، با کسره مي خوانند. يا «واليبالً ساحلي» که باز هم حرف لام را با کسره مي خوانند يا «افشينً قطبي» حرف نون را، با کسره مي خوانيم. ولي گويندگان و گزارشگران راديو و تلويزيون ما گويا مبحث «اضافه» را، که در دستور زبان دوره ابتدايي مي خوانيم، يا نخوانده اند، يا فراموش کرده اند، يا خيلي تحت تاثير گزارشگران و گويندگان عرب زبان قرار گرفته اند. عرب ها مي گويند؛ علي / دايي. اين خط کج را گذاشته ام که نشان بدهم «علي» و «دايي» را جدا از هم مي خوانند. يا علي / کريمي. يا فرهاد / مجيدي. اما در زبان فارسي اين نام ها را به شکل مضاف و مضاف اليه مي خوانيم. علي دايي به کسر «ي»؛ فرهاد مجيدي به کسر «دال». در صدا و سيماي ما، روابط عمومي، واليبال ساحلي و چين تايپه هم شده است؛ روابط / عمومي، واليبال / ساحلي، چين / تايپه،

شما را به خدا با اين زبان فارسي مظلوم اينقدر «بد» نکنيد. اگر مدافع ايران و زبان فارسي نيستيد بدانيد، حداقل بدانيد که اين زبان، از نظر همه گير بودن، دومين زبان جهان اسلام است. شما را به خدا اين زبان را خراب نکنيد، با مديران صدا و سيما هستم.